இறந்தவள் எப்படி என் முன்னால் நிற்கிறாள்? | தமிழ் மர்மக் காதல் கதை – என் இனிய தனிமையே Ep 1 Part 2

என் இனிய தனிமையே 🖤
அத்தியாயம் 1 — பகுதி 2
இறந்தவள் எப்படி என் முன்னால் நிற்கிறாள்?

“சூர்யா... இந்த முறை மட்டும் என்னை மறந்துடாதே!”

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது, சூர்யாவுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

அவனுக்கு முன்னால் நின்றிருந்த பெண் அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய முகத்தில் இருந்த வலியைப் பார்த்தால், பல ஆண்டுகளாகத் தன்னுடைய மனதுக்குள் அடக்கி வைத்திருந்த வேதனையை இப்போது வெளியே விடுவதைப் போலத் தோன்றியது.

ஆனால் அவளுடைய கண்ணீருக்கும் சூர்யாவுக்கும் என்ன தொடர்பு?

அவளை அவன் எப்போது பார்த்திருக்கிறான்?

அவள் ஏன் தன்னைப் பார்த்ததும் இப்படி அழுகிறாள்?

அவனுடைய மனதில் கேள்விகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழுந்தன.

“பாருங்க...” என்று அவன் மெதுவாகப் பேச ஆரம்பித்தான்.

“என்னால உங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சினை ஏற்பட்டிருக்குன்னா மன்னிச்சிடுங்க. ஆனா நீங்க யாருன்னு எனக்குத் தெரியாது.”

தியா அவனைப் பார்த்தாள்.

அந்த ஒரு வாக்கியம் அவளுடைய இதயத்தை எத்தனை முறை உடைத்திருக்கும் என்று அவளுக்குத்தான் தெரியும்.

“என்னைத் தெரியாதா, சூர்யா?”

அவன் தலையசைத்தான்.

“இல்லை.”

“என்னோட முகம் கூட நினைவில் இல்லையா?”

“இல்லை.”

“என்னோட குரல்?”

“இல்லை.”

“நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து கழிச்ச ஒவ்வொரு நாளும்?”

சூர்யா அமைதியாக இருந்தான்.

தியா சிரிக்க முயன்றாள். ஆனால் அவளுடைய உதடுகள் நடுங்கின.

“சரி... உனக்கு எதுவுமே நினைவில் இல்லைன்னு வச்சுக்கலாம். ஆனா ஒரு கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்லு.”

“என்ன?”

“நீ என்னைப் பார்த்ததும் உன் மனசுக்குள்ள ஏதாவது உணர்ந்தியா?”

சூர்யா உடனே பதில் சொல்லவில்லை.

அவளுடைய முகத்தை மீண்டும் பார்த்தான்.

உண்மையில், அவளை முதன்முதலாகப் பார்க்கும் உணர்வு அவனுக்கு வரவில்லை.

அவளுடைய கண்களில் ஏதோ ஒரு பழக்கமான தன்மை இருந்தது.

அவள் பேசும்போது, அந்தக் குரல் அவனுடைய மனதின் ஆழத்தில் எதையோ தொட்டது.

அவள் அழும்போது, அவனுக்கும் ஏன் கண்கள் கலங்கின?

அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

“எனக்குத் தெரியலை,” என்றான் இறுதியில்.

தியா கண்களை மூடினாள்.

“அதுதான் எனக்குப் பயமா இருக்கு, சூர்யா.”

“என்ன பயம்?”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

“நீ என்னை மறந்துட்டது மட்டும் பிரச்சினை இல்லை. ஒருநாள் நீ என்னை நினைவுபடுத்திக்கிட்டா... அப்போ உன்னால அந்த உண்மையைத் தாங்க முடியுமா என்பதுதான் எனக்குப் பயம்.”

சூர்யா புருவங்களைச் சுருக்கினான்.

“என்ன உண்மை?”

தியா பதில் சொல்லவில்லை.

அவள் வீட்டிற்குள் நுழைய முயன்றாள்.

சூர்யா வழியை மறித்தான்.

“ஒரு நிமிஷம். யாரைக் கேட்டு நீங்க என் வீட்டுக்கு வந்தீங்க? என்னை எப்படிக் கண்டுபிடிச்சீங்க? எனக்குக் கடிதம் அனுப்பினது நீங்களா?”

“இல்லை.”

“அப்படின்னா அந்தக் கடிதத்தைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமா?”

தியாவின் முகம் மாறியது.

“எந்தக் கடிதம்?”

சூர்யா மேசையின் மீது இருந்த உறையை எடுத்துக் காட்டினான்.

தியா அதைப் பார்த்ததும் அவளுடைய கண்களில் பயம் தெரிந்தது.

அவள் உடனே உறையை அவனுடைய கையிலிருந்து பிடுங்க முயன்றாள்.

ஆனால் சூர்யா கையைப் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டான்.

“ஏய்! என்ன பண்றீங்க?”

“அதை என்கிட்ட கொடு.”

“ஏன்?”

“தயவுசெய்து, சூர்யா. அதை நீ படிச்சிருக்கக் கூடாது.”

“எனக்கு எது தெரியணும், எது தெரியக்கூடாதுன்னு நீங்க முடிவு பண்ண முடியாது.”

தியா அவனைப் பார்த்தாள்.

அந்த நொடியில் அவளுடைய முகத்தில் இருந்த மென்மை மறைந்து, ஒரு விதமான உறுதி தோன்றியது.

“சரி. அப்படின்னா நீ உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்கணும்னு நினைக்கிறியா?”

“ஆமாம்.”

“அப்போ முதல்ல உன்னுடைய கடந்த காலத்தைப் பற்றி நீ என்ன தெரிஞ்சு வச்சிருக்கேன்னு சொல்லு.”

சூர்யா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

“எனக்குப் பழைய விஷயங்கள் எல்லாம் நினைவில் இருக்கு. பள்ளி, கல்லூரி, வேலை... எல்லாமே. ஆனா சில விஷயங்கள் மட்டும் சரியா நினைவுக்கு வர்றதில்லை.”

“எந்த விஷயங்கள்?”

“மூன்று வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்த சில சம்பவங்கள். சில நேரம் மழை பெய்யும்போது ஒரு விபத்து நடந்த மாதிரி தோணும். யாரோ அழற மாதிரி கேட்கும். ஆனா என்ன நடந்ததுன்னு தெரியாது.”

தியாவின் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.

“அந்த இரவை நீ கொஞ்சம் கொஞ்சமா நினைவுபடுத்திக்கிட்டு இருக்கே.”

“எந்த இரவு?”

அவள் பதில் சொல்லவில்லை.

சூர்யா பொறுமையிழந்தான்.

“தியா, என்னைப் பைத்தியமாக்காதீங்க. உங்களுக்கு என்ன தெரியும்? எனக்கு எல்லாத்தையும் சொல்லுங்க.”

தியா அவனை நீண்ட நேரம் பார்த்தாள்.

பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“உனக்கு என்னைத் தெரியாது. ஆனா உன் வாழ்க்கையில் நடந்த மிக முக்கியமான சம்பவங்கள்ல நான் இருந்திருக்கேன். நீ என்னைக் காதலிச்சிருக்கே. நானும் உன்னைக் காதலிச்சிருக்கேன்.”

சூர்யா அவளைப் பார்த்தான்.

“அப்போ நம்ம ரெண்டு பேரும் ஏன் பிரிஞ்சோம்?”

தியாவின் உதடுகள் நடுங்கின.

“ஏன்னா... நம்ம காதலுக்கு நடுவில் ஒருத்தர் வந்தாங்க.”

“யாரு?”

அவள் பதில் சொல்லாமல் தலையைக் குனிந்தாள்.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் சூர்யாவை அதிர்ச்சியடையச் செய்தன.

“அந்த நபரை நீ நம்பினே. என்னைவிட அதிகமா நம்பினே.”

“யாரு?”

தியா அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

“அர்ஜுன்.”

சூர்யா சில நொடிகள் பேசாமல் நின்றான்.

அர்ஜுன் அவனுடைய நெருங்கிய நண்பன்.

அவனுடைய வாழ்க்கையில் தனக்கு மிகவும் நம்பிக்கையான ஒரே மனிதன்.

அவன் தன்னிடம் பொய் சொல்லியிருக்கிறானா?

“இல்லை,” என்றான் சூர்யா உறுதியாக.

தியா அவனைப் பார்த்தாள்.

“என்ன இல்லை?”

“அர்ஜுன் அப்படிப்பட்டவன் இல்லை. அவன் எனக்கு எல்லா விஷயத்திலும் உதவி பண்ணியிருக்கான்.”

“உனக்கு எல்லா விஷயங்களும் தெரியாது, சூர்யா.”

“உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“ஏன்னா, அந்த இரவு என்ன நடந்ததுன்னு எனக்குத் தெரியும்.”

சூர்யா அவளை நெருங்கினான்.

“அப்போ சொல்லுங்க! என்ன நடந்தது?”

தியா திடீரென்று பின்வாங்கினாள்.

“இப்போ முடியாது.”

“ஏன்?”

“ஏன்னா, உன்னைச் சுற்றி இன்னும் ஆபத்து இருக்கு.”

“யாரால?”

அவள் வீட்டின் ஜன்னலைப் பார்த்தாள்.

அந்தச் சமயத்தில் சாலையின் மறுபுறம் ஒரு கருப்பு நிறக் கார் மெதுவாகக் கடந்து சென்றது.

அதன் முன்பக்கக் கண்ணாடி இருட்டாக இருந்தது.

தியா அந்தக் காரைப் பார்த்ததும் முகம் வெளிறினாள்.

“அவங்க வந்துட்டாங்க.”

“யாரு?”

“நான் போகணும்.”

அவள் கதவை நோக்கி விரைந்தாள்.

சூர்யா அவளுடைய கையைப் பிடித்தான்.

“ஒரு நிமிஷம்! நீ இப்போ போக முடியாது. எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டு போ.”

தியா அவனுடைய கையைப் பார்த்தாள்.

பிறகு அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

“சூர்யா, தயவுசெய்து என்னை நம்பு.”

“எப்படி நம்புறது? எனக்குத் தெரியாத விஷயங்களைச் சொல்லிட்டு, நடுவுல விட்டுட்டுப் போறீங்க.”

அவள் மெதுவாக அவனுடைய கையை விடுவித்தாள்.

“நீ என்னை நம்ப வேண்டாம். ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் செய். இன்று இரவு யாராவது உன்னை அழைத்தால், கதவைத் திறக்காதே.”

“ஏன்?”

“அவர்கள் அர்ஜுன் பெயரைச் சொல்லி வந்தாலும் திறக்காதே.”

அவள் வெளியேறினாள்.

சூர்யா அவளைத் தடுக்க முயன்றான்.

ஆனால் அவள் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி மறைந்துவிட்டாள்.

அவன் கதவை மூடாமல் அப்படியே நின்றான்.

அவளுடைய வார்த்தைகள் அவனுடைய மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன.

அர்ஜுனை நம்பாதே.

அவன் உடனே கைப்பேசியை எடுத்தான்.

அர்ஜுனுக்கு அழைத்தான்.

அழைப்பு சென்றது.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு அர்ஜுன் எடுத்தான்.

“சொல்லுடா, சூர்யா.”

“எங்க இருக்க?”

“வீட்டுலதான்.”

“உடனே என் வீட்டுக்கு வா. உன்கிட்ட பேசணும்.”

“என்னாச்சுடா?”

“வந்தா சொல்றேன்.”

“சரி, இருபது நிமிஷத்துல வந்துடுறேன்.”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

சூர்யா சோபாவில் அமர்ந்தான்.

மேசையின் மீது இருந்த கடிதத்தை மீண்டும் எடுத்தான்.

அதன் பின்னால் ஏதாவது எழுதியிருக்கிறார்களா என்று பார்த்தான்.

கடிதத்தைத் திருப்பியபோது, இதுவரை கவனிக்காத ஒரு சிறிய வரி அவனுடைய கண்ணில் பட்டது.

அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது:

“அவளை மட்டும் நம்பாதே என்று நான் சொல்லவில்லை. யாரையும் நம்பாதே என்று சொல்கிறேன்.”

அதற்குக் கீழே ஒரு தேதி.

மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தேதி.

சூர்யா தன்னுடைய பிறந்தநாளுடன் அந்தத் தேதியை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தான்.

அவன் பிறந்தநாளுக்கு முந்தைய நாள் அது.

அவனுடைய மனதிற்குள் ஒரு புதிய சந்தேகம் உருவானது.

இந்தக் கடிதம் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எழுதப்பட்டதா?

அப்படியென்றால், அதை எழுதியவர் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவனுடைய பிறந்தநாளில் அது கிடைக்கும் என்று எப்படி அறிந்திருந்தார்?

இருபது நிமிடங்கள் கடந்தன.

அர்ஜுன் வரவில்லை.

சூர்யா அவனுக்கு மீண்டும் அழைத்தான்.

இந்த முறை அழைப்பு எடுக்கப்படவில்லை.

அவன் எழுந்து ஜன்னலருகே சென்றான்.

வெளியே மழை அதிகரித்திருந்தது.

சாலையில் மக்கள் நடமாட்டம் குறைந்திருந்தது.

அப்போது அவனுடைய கைப்பேசிக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது.

அர்ஜுனிடமிருந்து.

“நான் உன் வீட்டுக்கு வர முடியாது. தியாவைப் பற்றி நீ தெரிஞ்சுக்கிட்டா, உன்னுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் மாறிடும். என்னை மன்னிச்சிடு.”

சூர்யா அந்தச் செய்தியை மீண்டும் படித்தான்.

அவன் உடனே பதில் அனுப்பினான்.

“எங்க இருக்க? என்ன நடந்தது?”

செய்தி அனுப்பப்பட்டது.

ஆனால் பதில் வரவில்லை.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு இன்னொரு செய்தி வந்தது.

இந்த முறை அனுப்பியவர் தெரியாத எண்.

அதில் ஒரு புகைப்படம் இருந்தது.

சூர்யா அதைத் திறந்தான்.

அந்தப் புகைப்படத்தில் அர்ஜுன் ஒரு பழைய கட்டிடத்தின் முன்பு நின்றிருந்தான்.

அவனுக்குப் பின்னால் தியா இருந்தாள்.

இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

புகைப்படத்தின் கீழே ஒரு வரி:

“உன்னுடைய நண்பன் உன்னிடம் மறைத்த உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமா?”

அதற்குக் கீழே ஒரு முகவரி.

சென்னை நகரத்தின் புறநகர்ப் பகுதியில் இருந்த ஒரு பழைய வீட்டு முகவரி.

அந்த முகவரியைப் பார்த்ததும் சூர்யாவுக்கு ஏதோ நினைவுக்கு வந்தது.

அவன் சிறுவயதில் பார்த்த ஒரு வீடு.

மழை பெய்யும் இரவு.

வீட்டின் முன்புறம் நின்றிருந்த ஒரு பெண்.

அவளுடைய கையில் ஒரு சிறிய சிவப்பு குடை.

அவள் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

“சூர்யா... சீக்கிரம் வா!”

அவன் அந்த நினைவிலிருந்து திடீரென்று வெளியே வந்தான்.

அவனுடைய தலையில் வலி அதிகரித்தது.

அவன் மேசையைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றான்.

அந்த வீடு அவனுக்குப் பழக்கமானது.

அவன் அங்கே சென்றிருக்கிறான்.

ஆனால் எப்போது?

யாருடன்?

அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

கைப்பேசியை எடுத்துக்கொண்டு அந்த முகவரியை வரைபடத்தில் தேடினான்.

அது சென்னையின் புறநகர்ப் பகுதியில் இருந்த ஒரு பழைய பங்களா.

அந்த வீட்டின் பெயர்:

நீலக்கரை மாளிகை.

அந்தப் பெயரைப் பார்த்ததும் அவனுடைய மனதிற்குள் ஒரு குரல் ஒலித்தது.

அந்த வீட்டுக்குப் போகாதே, சூர்யா.

அவன் திடுக்கிட்டான்.

அது யாருடைய குரல்?

தியாவுடையதா?

அல்லது அவனுடைய சொந்தக் குரலா?

அவன் கைப்பேசியை இறுக்கமாகப் பிடித்தான்.

அந்த வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டுமா?

தியாவையும் அர்ஜுனையும் பற்றிய உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், அவனுக்கு வேறு வழி இல்லை.

அவன் சட்டையை எடுத்துப் போட்டுக்கொண்டு கதவை நோக்கி நடந்தான்.

அப்போது கதவின் கீழே இருந்து ஒரு சிறிய காகிதம் உள்ளே வந்தது.

யாரோ வெளியே இருந்து அதைத் தள்ளியிருந்தார்கள்.

சூர்யா காகிதத்தை எடுத்தான்.

அதில் ஒரே ஒரு வாக்கியம் எழுதப்பட்டிருந்தது.

“நீலக்கரை மாளிகைக்குப் போகாதே. ஏனென்றால் அங்கே புதைக்கப்பட்டிருப்பது தியாவின் உடல் மட்டும் இல்லை.”

சூர்யா உறைந்து நின்றான்.

அவன் மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து வெளியே பார்த்தான்.

படிக்கட்டுகள் காலியாக இருந்தன.

ஆனால் கீழே தரையில் ஒரு பெண்ணின் காலணித் தடங்கள் தெரிந்தன.

அந்தத் தடங்கள் மழையால் நனைந்திருந்தன.

அவை படிக்கட்டுகளிலிருந்து மேலே வந்திருந்தன.

அவனுடைய வீட்டுக் கதவு வரை.

அங்கேயே முடிந்திருந்தன.

சூர்யா மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தினான்.

அவனுடைய வீட்டின் எதிரே இருந்த இருண்ட ஜன்னலுக்குப் பின்னால் யாரோ நின்றிருந்தார்கள்.

அவன் பார்த்த அடுத்த நொடி, அந்த உருவம் மறைந்துவிட்டது.

அவனுடைய கைப்பேசி மீண்டும் ஒலித்தது.

இந்த முறை ஒரு அழைப்பு.

தெரியாத எண்.

அவன் தயங்கியபடி அழைப்பை ஏற்றான்.

மறுமுனையில் ஒரு வயதான ஆணின் குரல் கேட்டது.

“சூர்யா... நீ இன்னும் அந்த வீட்டைப் பற்றி மறந்திருக்க மாட்டேன்னு நினைச்சேன்.”

“யாரு பேசுறீங்க?”

“உனக்கு உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆசையா?”

“ஆமாம். நீங்க யாரு?”

அந்த மனிதன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“நான் யாருன்னு தெரிஞ்சுக்கிறதுக்கு முன்னாடி, உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியணும்.”

“என்ன?”

“தியா மூன்று வருஷத்துக்கு முன்னாடி இறந்தது உண்மைதான்.”

சூர்யாவின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.

“அப்போ இப்போ என் வீட்டுக்கு வந்தது யாரு?”

மறுமுனையில் இருந்த மனிதன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

பிறகு சொன்னான்.

“அது உன்னுடைய தியா இல்லை, சூர்யா. ஏனென்றால் உண்மையான தியாவைக் கொன்றது நீதான்!”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

சூர்யா அப்படியே நின்றான்.

அவன் கையில் இருந்த கைப்பேசி நடுங்கியது.

அவன் யாரையும் கொன்றதில்லை.

குறைந்தபட்சம், அவனுக்கு அப்படித்தான் நினைவிருந்தது.

ஆனால் அவனுடைய கடந்த காலத்தில் நடந்த சம்பவங்களைப் பற்றி எல்லோருக்கும் தெரிந்திருந்தது.

அவனைத் தவிர.

அவன் கதவை மூடிவிட்டு, மேசையின் மீது இருந்த கடிதத்தை எடுத்தான்.

அதில் இருந்த கையெழுத்தை மீண்டும் பார்த்தான்.

அது அவனுடைய கையெழுத்து.

அவன் மெதுவாகக் கடிதத்தைத் திருப்பினான்.

இதுவரை கவனிக்காத ஒரு சிறிய புகைப்படம் அதன் உள்ளே ஒட்டப்பட்டிருந்தது.

அந்தப் புகைப்படத்தில் ஒரு பெண் படுக்கையில் கண்களை மூடிக்கொண்டு படுத்திருந்தாள்.

அவளுடைய முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை.

அவளுடைய கழுத்தில் ஒரு சிறிய தங்கச் சங்கிலி இருந்தது.

அந்தச் சங்கிலியில் ஒரு இதய வடிவிலான பதக்கம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

சூர்யா அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் அவனுடைய உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.

ஏனென்றால், அவனுடைய கழுத்திலும் அதே மாதிரியான ஒரு பதக்கம் இருந்தது.

அவன் சட்டைக்குள் கையை விட்டுத் தனது சங்கிலியை வெளியே எடுத்தான்.

இரண்டு பதக்கங்களும் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன.

அவன் புகைப்படத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தான்.

அதன் பின்னால் எழுதப்பட்டிருந்தது:

“என் இனிய தனிமையே... நீ என்னை மறந்தாலும், நான் உன்னை மறக்க மாட்டேன்.”

அதற்குக் கீழே ஒரு பெயர்.

தியா.

சூர்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

அவனுடைய மனதில் மறைந்திருந்த ஒரு காட்சி திடீரென்று தெளிவாகத் தோன்றியது.

ஒரு மருத்துவமனை அறை.

வெள்ளை நிறப் படுக்கை.

இயந்திரங்களின் சத்தம்.

தன்னுடைய கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண்.

அவள் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்து அவனைப் பார்த்தாள்.

“சூர்யா... நான் இறந்துட்டா, என்னை மறந்துடாதே.”

அவன் அழுதுகொண்டே அவளுடைய கையைப் பிடித்திருந்தான்.

“உனக்கு எதுவும் ஆகாது, தியா. நான் இருக்கேன்ல!”

அவள் சிரித்தாள்.

“நீ இருப்பேன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா ஒருவேளை நீ என்னை மறந்துட்டா...?”

அந்தக் காட்சி திடீரென்று மறைந்துவிட்டது.

சூர்யா மூச்சுவிட முடியாமல் நின்றான்.

அந்தப் பெண் தியா.

அவன் அவளை நேசித்திருந்தான்.

அவள் அவனுடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.

ஆனால் அவன் ஏன் அவளை மறந்தான்?

அவளுக்கு என்ன நடந்தது?

அந்த மருத்துவமனை அறையில் அவள் உயிருடன் இருந்தாளா?

அல்லது...

அவன் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு கைப்பேசியை எடுத்தான்.

நீலக்கரை மாளிகையின் முகவரியை மீண்டும் திறந்தான்.

அங்கே போக வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தான்.

அந்த வீட்டில் என்ன புதைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

தியாவின் மரணத்திற்குப் பின்னால் என்ன ரகசியம் இருக்கிறது என்று கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

அவன் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தான்.

அப்போது படிக்கட்டின் கீழே ஒரு சிறிய பெட்டி கிடந்தது.

அவன் அதை எடுத்துத் திறந்தான்.

உள்ளே ஒரு பழைய கைப்பேசி இருந்தது.

அதன் திரையில் ஒரு வீடியோ மட்டும் சேமிக்கப்பட்டிருந்தது.

தேதி: மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு.

சூர்யா நடுங்கும் விரல்களால் வீடியோவை இயக்கினான்.

திரையில் அவனுடைய முகம் தெரிந்தது.

அவன் ஒரு காருக்குள் அமர்ந்திருந்தான்.

அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர்.

கையில் இரத்தம் படிந்திருந்தது.

அவன் கேமராவை நேராகப் பார்த்தான்.

பிறகு மெதுவாகப் பேசினான்.

“இந்த வீடியோவைப் பார்க்கிற சூர்யா... நீ என்னை நம்பாதே. ஏனென்றால் தியாவைக் கொன்றது வேற யாரும் இல்லை.”

அவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

பிறகு தன்னுடைய மார்பில் கையை வைத்துக்கொண்டு சொன்னான்.

“அவளைக் கொன்றது நான்தான்!”

வீடியோ முடிந்தது.

சூர்யாவின் கைகள் நடுங்கின.

அவன் தரையில் அமர்ந்துவிட்டான்.

அவன் கடந்த காலத்தில் என்ன செய்திருந்தான்?

உண்மையான தியா இறந்துவிட்டாளா?

அப்படியென்றால் இப்போது அவனைச் சந்தித்த பெண் யார்?

அந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் தேட அவன் தயாரானான்.

ஆனால் அவனுடைய கைப்பேசியில் அப்போது ஒரு புதிய செய்தி வந்தது.

அதில் ஒரே ஒரு புகைப்படம்.

நீலக்கரை மாளிகையின் முன்புறம்.

அந்த வீட்டின் கதவு திறந்திருந்தது.

கதவுக்கு முன்னால் ஒரு பெண் நின்றிருந்தாள்.

அவளுடைய முகம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

ஆனால் அவள் அணிந்திருந்த சிவப்பு நிற உடையைச் சூர்யாவால் அடையாளம் காண முடிந்தது.

சற்று முன்பு அவன் வீட்டிற்கு வந்த தியா அணிந்திருந்த அதே உடை.

புகைப்படத்தின் கீழே ஒரு வரி:

“உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினால், இன்று நள்ளிரவு நீலக்கரை மாளிகைக்கு வா. ஆனால் உள்ளே சென்ற பிறகு, வெளியே வருவதற்கு உனக்கு வாய்ப்பு இருக்காது.”

சூர்யா கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

இரவு பதினொன்றரை.

இன்னும் முப்பது நிமிடங்கள் மட்டுமே இருந்தன.

அவன் தன்னுடைய காரின் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

அவன் செல்லும் பாதை அவனுடைய கடந்த காலத்தை நோக்கிச் சென்றது.

அங்கே அவனுக்காகக் காத்திருந்தது உண்மையா?

அல்லது அவனுடைய மரணமா?

அடுத்த பகுதி: நீலக்கரை மாளிகையின் கதவு திறக்கும்போது... உள்ளே சூர்யா யாரைப் பார்க்கப்போகிறான்?

தொடரும்...