என் மரணத்திற்குப் பிறகு வந்த கடிதம் | தமிழ் மர்மக் காதல் கதை – என் இனிய தனிமையே Ep 1 Part 1

என் இனிய தனிமையே
Episode 1 – Part 1
என் மரணத்திற்குப் பிறகு வந்த கடிதம்

“சூர்யா... இன்னும் பத்து நிமிடங்களில் நீ இறந்துவிடுவாய். ஆனால், நீ சாகும் முன் ஒரு உண்மையை மட்டும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். உன்னைக் கொல்ல வருவது உன்னுடைய எதிரி இல்லை... நீ உயிரைவிட அதிகமாக நேசித்த பெண்!”

அந்த வார்த்தைகளைப் படித்த சூர்யா, தன்னுடைய கையிலிருந்த கடிதத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய நெற்றியில் வியர்வை வடிந்து கொட்டியது. வெளியே மழையும் பேய்போல அடித்து பெய்து கொண்டிருந்தது. காற்றில் ஜன்னல்கள் படபடவென்று அடித்துக்கொண்டிருந்தன. வீட்டிற்குள் எரிந்துகொண்டிருந்த ஒரே ஒரு விளக்கின் வெளிச்சம், சுவரில் அவனுடைய நிழலைப் பெரிதாகக் காட்டியது.

அந்த அறையில் அவன் மட்டும்தான் இருந்தான்.

குறைந்தபட்சம், அவன் அப்படித்தான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

கடிதத்தின் கடைசியில் ஒரு பெயர் இருந்தது.

தியா.

அந்தப் பெயரைப் பார்த்ததும் அவனுடைய மனதிற்குள் ஏதோ ஒன்று உடைந்தது.

அவனுக்குத் தியாவைத் தெரியாது.

அப்படித்தான் அவன் நினைத்திருந்தான்.

ஆனால் அந்தப் பெயரைப் படித்தபோது, அவனுடைய கண்களில் ஏன் கண்ணீர் வந்தது?

அவனுடைய விரல்கள் ஏன் நடுங்கின?

அவன் ஏன் அந்தப் பெயரைப் பார்த்துக்கொண்டே, தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எதையோ தொலைத்துவிட்டதைப் போல உணர்ந்தான்?

அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடுவதற்குள், அவனுடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.

தெரியாத எண்.

அவன் அழைப்பை ஏற்றான்.

“ஹலோ?”

மறுமுனையில் சில நொடிகள் அமைதி.

பிறகு ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.

“சூர்யா...”

அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் அவன் எழுந்து நின்றான்.

அது சாதாரணமான குரல் இல்லை.

பல ஆண்டுகளாக அவனுக்குள் புதைந்து கிடந்த ஏதோ ஒரு நினைவைக் கிளறிவிட்ட குரல்.

“யாரு பேசுறீங்க?”

மறுமுனையில் இருந்த பெண் அழுதாள்.

“என்னை மறந்துட்டியா?”

சூர்யாவுக்கு எரிச்சல் வந்தது.

“பாருங்க, நீங்க யாருன்னு எனக்குத் தெரியாது. ஏதாவது வேலை இருந்தா நேரடியா சொல்லுங்க.”

“அப்படிச் சொல்லாதே, சூர்யா. உன்னால என்னை மறக்க முடியாது. நீ என்னை மறந்துட்டேன்னு சொன்னாலும், உன் மனசு என்னை மறக்காது.”

அவன் பதில் சொல்லவில்லை.

அவள் மீண்டும் பேசினாள்.

“நான் உன்னைப் பார்க்க வந்திருக்கேன். இந்த முறை மட்டும் என்னைத் துரத்திவிடாதே.”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

அதே நேரத்தில், அவனுடைய வீட்டுக் கதவு தட்டப்பட்டது.

மூன்று முறை.

டக்... டக்... டக்...

சூர்யா மெதுவாகக் கதவை நோக்கி நடந்தான்.

கதவின் அருகில் சென்றதும் நின்றான்.

காலையில் கிடைத்த கடிதம் அவனுடைய நினைவுக்கு வந்தது.

உன்னைக் கொல்ல வருவது நீ உயிரைவிட அதிகமாக நேசித்த பெண்.

அவன் கதவைத் திறக்கலாமா?

அல்லது காவல்துறைக்கு அழைக்கலாமா?

வெளியே இருந்து மீண்டும் ஒரு குரல் கேட்டது.

“சூர்யா... கதவைத் திற.”

அவன் மூச்சை இழுத்தான்.

அந்தக் குரலை அவன் இதற்கு முன்பு எங்கேயோ கேட்டிருக்கிறான்.

அவன் மறந்துவிட்ட ஒரு வாழ்க்கையில்.

மறந்துவிட்ட ஒரு நாளில்.

மறந்துவிட்ட ஒரு காதலில்.

அவன் கதவின் கைப்பிடியைப் பிடித்தான்.

அதைத் திறப்பதற்கு முன்பு, வெளியே இருந்த பெண் சொன்ன கடைசி வார்த்தைகள் அவனுடைய இதயத்தை உறைய வைத்தன.

“சூர்யா... நான் தியா. மூன்று வருஷத்துக்கு முன்னாடி நீயே என்னைக் கொன்னுட்டியே!”

அவன் கையிலிருந்த கடிதம் தரையில் விழுந்தது.

சென்னையின் பரபரப்பான சாலைகளிலிருந்து சற்றுத் தள்ளியிருந்த அந்தச் சிறிய வீட்டில், சூர்யா தனியாக வாழ்ந்து வந்தான்.

அவனுக்கு வயது இருபத்தெட்டு.

ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் நல்ல வேலையில் இருந்தான். மாதச் சம்பளம் போதுமானதாக இருந்தது. சொந்தமாக ஒரு சிறிய கார் வாங்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. வேலை முடிந்ததும் வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட்டு, ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்த்துவிட்டு உறங்கிவிடுவான்.

வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அவனுடைய வாழ்க்கையில் எந்தக் குறையும் இல்லை.

ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையில் இல்லாத ஒன்று மட்டும் அவனை ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தின்றுகொண்டிருந்தது.

அது என்னவென்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

சில நேரங்களில் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது எதிரே யாரோ அமர்ந்திருப்பது போன்ற உணர்வு ஏற்படும்.

சில நேரங்களில் தனக்குப் பிடித்தமான ஒரு பாடலைக் கேட்டால், கண்களில் கண்ணீர் வந்துவிடும்.

சில நேரங்களில் மழை பெய்யும்போது, ஜன்னலருகே நின்று சாலையைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான்.

யாருக்காகக் காத்திருக்கிறான் என்று கேட்டால், அவனிடம் பதில் இருக்காது.

ஒருநாள் அலுவலகத்தில் அவனுடைய நண்பன் அர்ஜுன் இதைப் பற்றிக் கேட்டான்.

“டேய் சூர்யா, உனக்கு ஒரு விஷயம் கேட்கணும்.”

“கேளுடா.”

“உனக்கு எப்பவாவது காதல் வந்திருக்கா?”

சூர்யா சிரித்தான்.

“என்ன திடீர்னு இந்தக் கேள்வி?”

“இல்லடா, நம்ம ஆபீஸ்ல எல்லாரும் யாரையாவது காதலிச்சிருக்காங்க. ஆனா நீ மட்டும் எப்பவுமே தனியா இருக்கே. உனக்கு யாரையாவது பிடிச்சிருக்கா?”

சூர்யா சில நொடிகள் யோசித்தான்.

“தெரியலடா.”

“என்னடா தெரியல?”

“சில நேரம் யாரையோ ரொம்ப மிஸ் பண்ற மாதிரி இருக்கும். ஆனா அது யாருன்னு தெரியாது.”

அர்ஜுனின் முகத்தில் ஒரு கணம் பதற்றம் தோன்றியது.

அடுத்த நொடியே அதை மறைத்துக்கொண்டான்.

“அதெல்லாம் வயசாகுறப்ப வர்ற உணர்வுடா. விடு.”

ஆனால் சூர்யா அவனை விடவில்லை.

“அர்ஜுன், ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன். உண்மையா பதில் சொல்லு.”

“கேளு.”

“நான் ஏதாவது விபத்தில் சிக்கியிருக்கேனா?”

அர்ஜுன் சிரிக்க முயன்றான்.

“ஏன்டா இப்படிக் கேட்கிற?”

“சில நேரம் எனக்குச் சில விஷயங்கள் ஞாபகம் வர்றதில்லை. குறிப்பா மூன்று வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்த சில விஷயங்கள்.”

அர்ஜுனின் முகம் மாறியது.

“உனக்கு என்ன ஞாபகம் இல்லை?”

“அதுதான் தெரியல. ஏதோ ஒரு பெரிய விஷயம் நடந்திருக்கிற மாதிரி தோணுது. ஆனா என்னன்னு தெரியல.”

அர்ஜுன் அவனுடைய தோளில் கை வைத்தான்.

“சூர்யா, சில விஷயங்களை நினைச்சு நம்மளே குழப்பிக்கக் கூடாது. உனக்கு எதுவும் பிரச்சினை இல்லை. தேவையில்லாமல் பழைய விஷயங்களைத் தோண்டாதே.”

அவன் அப்படிச் சொன்னபோது, சூர்யாவுக்கு ஏதோ சந்தேகம் ஏற்பட்டது.

ஆனால் அதைப் பற்றி மேலும் கேட்கவில்லை.

அந்தச் சம்பவம் நடந்து இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, சூர்யாவின் பிறந்தநாள் வந்தது.

அன்றுதான் அவனுடைய வாழ்க்கையில் எல்லாம் மாறத் தொடங்கியது.

காலை ஏழு மணி.

வீட்டின் கதவுக்கு வெளியே ஏதோ விழும் சத்தம் கேட்டுத் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தான் சூர்யா.

கதவைத் திறந்தபோது, ஒரு சிறிய பழுப்பு நிறப் பொட்டலம் தரையில் கிடந்தது.

அதில் அவனுடைய பெயர் எழுதப்பட்டிருந்தது.

அனுப்பியவர் பெயர் இல்லை.

அவன் பொட்டலத்தை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே வந்தான்.

பிரித்துப் பார்க்கலாம் என்று நினைத்தபோது, அதன் மேல் ஒட்டப்பட்டிருந்த காகிதம் அவன் கவனத்தை ஈர்த்தது.

அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது:

“இன்று மட்டும் இதைத் திறக்காதே.”

சூர்யா சிரித்தான்.

“என்னடா, பிறந்தநாள் பரிசா இல்ல புதிரா?”

அவன் அதை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு அலுவலகத்திற்குக் கிளம்பினான்.

ஆனால் நாள் முழுவதும் அந்தப் பொட்டலம் அவனுடைய மனதை விட்டு அகலவில்லை.

மாலையில் வீட்டிற்கு வந்ததும், முதலில் அந்தப் பொட்டலத்தைத்தான் எடுத்தான்.

காகிதத்தைப் பிரித்தான்.

உள்ளே ஒரு வெள்ளை உறை இருந்தது.

அதில் எந்தப் பெயரும் இல்லை.

அவன் உறையைத் திறந்தான்.

உள்ளே ஒரு கடிதம்.

அதில் மூன்று வரிகள் மட்டுமே எழுதப்பட்டிருந்தன.

“நீ தனியாக இல்லை.”

“நீ அவளை மறந்துவிட்டாய். ஆனால் அவள் உன்னை மறக்கவில்லை.”

“இந்த முறை அவள் உன்னிடம் வந்தால், அவளை நம்பாதே.”

கடிதத்தைப் படித்ததும் சூர்யாவின் முகம் இறுகியது.

அவன் மீண்டும் மீண்டும் அந்த வரிகளைப் படித்தான்.

அந்தக் கடிதத்தில் இருந்த கையெழுத்து அவனுக்குப் பழக்கமானதாகத் தோன்றியது.

அவன் மேசையின் அருகில் இருந்த பழைய குறிப்பேட்டை எடுத்தான்.

அதில் தன்னுடைய கையெழுத்து எப்படி இருக்கும் என்று பார்த்தான்.

இரண்டையும் ஒப்பிட்டான்.

அவனுடைய இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது.

அந்தக் கடிதத்தின் கையெழுத்து அவனுடைய கையெழுத்தைப் போலவே இருந்தது.

அப்போது கதவு தட்டப்பட்டது.

மூன்று முறை.

டக்... டக்... டக்...

சூர்யா மெதுவாக எழுந்தான்.

கதவின் அருகில் சென்றான்.

“யாரு?”

வெளியே இருந்து ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.

“நான் தியா.”

அவன் கதவைத் திறந்தான்.

அங்கே நின்றிருந்த பெண்ணைப் பார்த்ததும் அவனுடைய இதயம் ஒரு நொடி நின்றுவிட்டது.

அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர்.

முகத்தில் சோர்வு.

உதடுகளில் சொல்ல முடியாத பல வருடங்களின் வலி.

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

“சூர்யா... இந்த முறை மட்டும் என்னை மறந்துடாதே!”

அவன் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றான்.

அவனுக்குத் தெரியாத ஒரு பெண்.

ஆனால் அவளைப் பார்த்தபோது, அவன் மனதிற்குள் ஒரு பழைய நினைவு கதறியது.

அந்த நினைவின் கடைசி வார்த்தை...

“தியா... ஓடாதே!”

தொடரும்...